My one and only love

De Keyserlei in Antwerpen verbindt het Centraal Station met het begin van die gekende winkelstraat, de Meir.

Eigenlijk is de Keyserlei geen mooie straat, vind ik persoonlijk. Dat is het misschien wel geweest in de eerste decennia van de vorige eeuw. Maar de wildgroei aan horecazaken met tal van terrassen en aanbouwsels doorheen de jaren 60, 70 en 80 hebben de laan in het hart van Antwerpen laten verloederen tot een banale straat die alleen nog maar fungeerde als marginaal verlengstuk van de Meir. Zelfs de heraanleg in 2011 heeft niet de grandeur teruggebracht van vroeger.

de-keyserlei

Toch is de Keyserlei een belangrijke straat. Zeker voor de rasechte Antwerpenaar. Maar ook voor ondergetekende heeft ze een speciale betekenis. Terwijl ik er de laatste 10, 15 jaar bijna niet meer geweest ben.

Ik draag de Keyserlei een warm hart toe. Sinds 1985. Februari, op deze dag, de 4de van de 2de maand.

Vandaag 32 jaar geleden.

Wat er aan vooraf ging ?

In september begon het nieuwe studentenjaar aan de Universiteit van Antwerpen, richting Germaanse filologie. Blogschrijver begon aan zijn tweede eerste jaar, in de hoop het er beter van af te brengen dan die eerste poging dat vooral als “feestjaar” bestempeld kon worden.

Aan het begin van de eerste les, in de grote aula die uitgaf op de Rodestraat, zat ik samen met enkele collega-studenten en studentinnen te wachten op de prof. Tal van nieuwe studenten stroomden de aula binnen. Ik bekeek hen nauwelijks. Tot..

…Mrs. B binnenkwam, geflankeerd door enkele andere meisjes. Met enige schroom en terughoudendheid, eigen aan iemand die net de middelbare school  achter zich had gelaten en met een beetje zenuwen die nieuwe onbekende wereld betrad. Maar met een schoonheid die ervoor zorgde dat tot op deze dag, dat beeld van Mrs. B, met haar witte ribfluwelen broek, Lautrec-schoenen, een marineblauwe trui, witte polo, haarband in haar kastanjebruine haar, in haar handen een boekentas op mijn netvlies én vooraan in mijn geheugen gebrand staat.

Mijn vriend op de unief, Bart maar iedereen noemde hem om wat voor reden dan ook Frits, sprong op en liep naar haar toe. Wat bleek ? Hij had haar tijdens de recente Italië-reis ontmoet toen de twee scholen verbroederden in Rome. Het maakte dat ze samen met haar vriendinnen bij ons kwamen zitten. Het maakte dat ik mijn ogen niet meer van haar kon afhouden.

Helaas… niettegenstaande ik meer en meer bevangen werd door haar schoonheid en charisma, in de weken die op die eerste ontmoeting volgden verloor ze haar hart aan mijn vriend Frits. Het mocht niet zijn voor mij en ik gunde hen hun geluk. We hadden een onbezorgde tijd in de maanden die volgden, waarin we vaak in groep met elkaar optrokken, fuifden, uitgingen, chocomelk dronken in de universiteits-cafetaria,…

Ik leerde Mrs. B beter kennen. Ik zag een kwetsbaar vogeltje dat niet gelukkig was. Dat nog rouwde om het verlies van haar moeder. Dat worstelde met de nieuwe gezinssituatie waarin ze plots verantwoordelijkheden kreeg die het leven moeilijker maakten. Mijn verliefdheid nam alleen maar toe. Maar ik maakte me geen illusies. Ze had voor mijn vriend Frits gekozen. Tot die relatie op de klippen liep in december doordat Frits haar dumpte om achter haar rug aan te pappen met haar vriendin. Dat is wat slechte vrienden doen.

Nee, beste lezer. Ik hoor je al denken maar moet je teleurstellen. Ik greep mijn kans niet. We bleven zoals voorheen collega-studenten en brachten veel tijd samen met elkaar en anderen door. Ik zag ons als goede vrienden.

Ik had niets door en bleef blind.

Ik moest wakker geschud worden. Ik had een duwtje nodig om te beseffen hoe de situatie in elkaar zat. Ik had een (gewone) vriendin nodig die me op een avond voor de voeten wierp: “Zie je dat niet ? Zie je dan niet dat Mrs. B verliefd is op je ? Al langere tijd ! Ze was nooit gelukkig met Frits. Dat jij dat niet doorhebt, ik snap dat niet. Iedereen weet het. Iedereen ziet het. Jij niet.”

Wat kon ik doen ?

Ik besloot mijn stoute schoenen aan te trekken, en recht door zee te gaan. Enkel dagen later, na het weekend ontmoetten we elkaar in de eerste les van die dag en vroeg ik Mrs. B of ze met mij een chocomelk wilde gaan drinken. We lieten de lessen voor wat ze waren en wandelden naar de Keyserlei. Het was maandag 4 februari. Guur, grijs en temperaturen die flirtten met het vriespunt.

chocomelk

Ze was zenuwachtig, zag ik. Ik was zenuwachtig. Ik dacht dat het niet opviel. Tegenover elkaar gezeten, met de dampende koppen chocomelk tussen ons in, wist ik niet beter dan maar meteen met de deur in huis te vallen: “Ik heb gehoord dat je verliefd op me bent. Klopt dat ?” Ik overviel haar. Ik zag haar beduusd kijken. De seconden die volgden tussen mijn vraag en haar antwoord leken een eeuwigheid.

Nog nooit ben ik zo blij geweest met een antwoord dat ik hoopte te krijgen als toen. De “ja” die ik toen kreeg, en een 4-tal jaren later herhaald werd met een krachtig “ja” voor een feestelijk publiek van familie en vrienden, bezegelde daar en toen ons lot. Onze toekomst.

Een toekomst die ons naar het huidige 4 februari 2017 heeft gebracht. Een “ja” die me het leven en de levenspartner hebben gegeven waar ik toen voor getekend zou hebben, mocht ik een glazen bol hebben gehad. Met die “ja” kreeg ik een soulmate en werden onze puzzel van 2 stukjes passend.

puzzel

Dus Mrs. B, laat ons vandaag de volgende 32 jaar aanvangen.
Ik beloof dat ik over 32 jaar weer een blog schrijf over onze ontmoeting, van toen, lang, lang geleden.

Wie weet drinken we dan, op die dag, een chocomelk op de Keyserlei.
Spreken we dat alvast af ?

You fill my eager heart with such desire
Every kiss you give sets my soul on fire
I give myself in sweet surrender
My one and only love

 

 

 

Advertenties

31 comments

  1. Oh mijn god.. ik zit serieus met tranen in mijn ogen.
    Het feit dat je nog haarfijn kunt beschrijven hoe ze er uit zag toen je haar voor het eerst zag, alsof je er weer staat, zo duidelijk, maakt het bijna sprookachtig !
    Liefde, puur en voor altijd..
    Prachtig geschreven Mr. Brubeck, ontroerend ook.

    Liked by 2 people

  2. Hij kàn het nog, hij kàn het nog.
    Eindelijk kreeg hij zijn laptop weer open, liet hij zijn vingers kraken en tokkelde erop los.
    Romantisch verhaal van jullie kennismaking. Beetje onhandige openingszin: “Ik hoorde dat je verliefd op me bent.” :).
    Eén iets blijft me bij na het lezen van dit stukje. Twee glazen dampende chocomelk zijn dé manier om een nieuwe relatie tot leven te wekken. Het is namelijk zo dat…

    Liked by 2 people

  3. Leuk weer wat van je te lezen, je bent het zeker nog niet verleerd. Wat een mooi warm verhaal, jullie levensverhaal waar heel veel mensen een voorbeeld aan zouden moeten nemen. Gefeliciteerd met dit jubileum op naar de (minstens) volgende 32 jaar. Dikke kussen voor jullie.

    Liked by 2 people

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s