Uber all auf der Welt

Parijs, lichtstad en onze bestemming van het afgelopen lang weekend. Of zoals Mrs. B vandaag al op haar blog schreef: “Parijs zit in ons bloed“.

Een symbolisch weekend voor Parijs, want net één jaar na de gruwelijke aanslagen op de Bataclan, enkele restaurants en het Stade de France. Schrikte het ons af om naar Parijs te gaan ? Integendeel. Veiliger dan afgelopen weekend kon je je niet wanen in de Parijse straten.

En toch was er weinig van te zien. Af en toe zag je wel militairen in groepjes van 4, zwaarbewapend rondslenteren hier en daar. Of zag je een politiebusje voorbij razen. Maar niets dat deed vermoeden dat Parijs een veelbetekenende verjaardag diende te doorstaan. Toch niet zichtbaar alleszins. Ik kan me voorstellen dat de ontelbare camera’s in metro, straten en lanen ontelbare overuren aan het draaien waren.

parijs-5

Vooraf had ik bij een neef die een echte “Parijs-o-fiel” is navraag gedaan naar restaurants en andere bezienswaardigheden, wetende dat hij er vaak naartoe gaat voor de authentieke adresjes en zoveel als mogelijk de toeristische “hotspots” vermijdt.

Het resultaat van die navraag ? Een document dat een 3-pagina’s lange lijst was van tal van restaurants, café’s en brasseries (wat logisch was want mijn neef baat een van de meest authentieke restaurants uit in België) en een tweede document met een lange beschrijving van verschillende wijken, buurten die parels bevatten waar de meeste toeristen aan voorbij gaan.

parijs-2

Zoals “Le Marché des Enfants Rouges“, een kleine overdekte markt, diep weggestoken in de Rue de Bretagne, ten noorden van Le Marais. Een typisch marktje waar je tal van gerechten kan laten bereiden, ter plaatse verorberen en nog nagenieten met een glaasje wijn van de marktgangers die er passeren. We keken er onze ogen uit bij de drukte, de gezelschappen die dicht tegen elkaar rustig zaten te keuvelen en te eten.

parijs-1

We aten bij “Chez Prune” vrijdagmiddag. Een typisch café annex bistro aan het Canal St. Martin, een buurt en locatie waar de tijd bleef stilstaan. Letterlijk dan want de talrijke klokken uit de jaren 50 en 60 in het interieur vertoonden geen teken van leven meer. In tegenstelling tot de bezoekers. Een ongeschreven wet zegt: “ga eten waar de lokale bevolking eet” en niets is minder waar. Kleine ronde tafeltjes, een bric-à-brac van stoelen, bestek en borden. Een gezellige bedrijvigheid van obers die af en aan lopen, geroezemoes, wijn die wordt doorgegeven, drukte aan de bar waar de typische fransman al van ’s morgens tegen aan leunt. Gerechten die sober maar o zo lekker zijn. Waar je voor 8 euro eerst een bordje met 6 oesters bestelt, een flesje huiswijn om daarna de lekkerste gerechten geserveerd te krijgen.

Ik kan nog beschrijven hoe lekker het eten was in “Le Chateaubriand”, een beetje prijzig maar de gerechten waren zo creatief én vernieuwend dat het een Michelinster verdiende. Iets wat kok Iñaki Aizpitarte wil vermijden. Liever een eerlijke keuken gebaseerd op ware eenvoud en creativiteit dan de verwachtingen en druk van een Michelinster te moeten nastreven én behouden.

Of “Je Thé.. Me”, eveneens op aanraden van mijn neef zoals de eerder vermelde resto’s. Authentieker kan je het niet vinden, verscholen in een zijstraat op de hoek waar gordijntjes het interieur binnen verbergen maar waar je eenmaal binnen, gezeten aan een van de slechts 10 tafels, mee opgaat in de bezieling van het ouder koppel dat de zaak uitbaat. Ze glunderden toen we vertelden dat we op aanraden van een neef gereserveerd hadden. Heel anders dan de Amerikanen die er binnenkwamen, te horen kregen dat er geen tafels meer vrij waren (niet gelogen trouwens) en plompweg vroegen of de uitbaters een ander restaurant konden aanraden.

parijs-4

Er was ook iets dat we voor de eerste keer gedaan hebben in Parijs.

Aangezien we voor elke avond een restaurant gereserveerd hadden maar door ons hotel in La Défense ietwat buiten het centrum lagen, besloot ik om Uber uit te proberen. De ophefmakende “taxi-dienst” die in België vorig jaar zo onder vuur lag maar in vele wereldsteden, waaronder Parijs, gemeengoed geworden is.

screen-shot-2016-11-14-at-18-11-13

Ik had voorafgaand de website goed uitgeplozen, een profiel aangemaakt en creditcard gekoppeld en de app geïnstalleerd op mijn gsm. De avond zelf dokterde ik eerst uit hoelang een autorit van ons hotel naar het restaurant zou duren. Dat liet ons toe om het juiste tijdstip te weten wanneer je een Uber-rit aanvraagt via de app. Want een van de regels is dat je de Uber-chauffeur niet laat wachten.

We stonden beneden in de lobby van het hotel, ik checkte de app en gaf in waar we naartoe wilden (onze locatie wist de app trouwens al) en zag een rit aangeboden worden, met een geschatte prijs. Ik bevestigde en kreeg onmiddellijk in de app te zien wie de chauffeur was, welk type auto en welke nummerplaat. Zo konden wij hem herkennen (hij kreeg alleen mijn voornaam uit mijn profiel te zien). De Peugeot 508 kwam aangereden, wij deden teken naar hem en binnen no time waren we vertrokken voor onze rit. Op mijn app volgde ik ondertussen de route met de verwachte aankomsttijd. De chauffeur was vriendelijk maar drong zich niet verder op met “chitchat”. Doorheen de vrijdagavond drukte van Parijs en zijn boulevards loodste hij ons behendig en verzekerd naar ons restaurant. We hoefden niets af te rekenen, alles werd automatisch gedaan want Uber streeft een “cash-loze” ervaring na. Onmiddellijk nadat we uitgestapt waren kreeg ik een verzoek van Uber om de chauffeur een beoordeling te geven wat we aldus deden: 5 sterren want zijn auto was brandschoon, hij had ons gevraagd wat we wilden horen op de radio en of we eventueel onze gsm’s wilden opladen.

Ook de terugrit na ons diner verliep vlekkeloos. De chauffeur was er binnen 3 minuten en bracht ons vlekkeloos weer terug. Uber werkt duidelijk heel goed in Parijs. Uber gemakkelijk dus.

Je kan je natuurlijk de vraag stellen hoe de economische balans is als je tal van taxi’s ziet wachten aan al die hotels of langs de kant van de boulevards. Ik heb er een gemengd gevoel bij. Als eerste ervaring is het meegevallen en als we terug in Parijs zijn zullen we waarschijnlijk weer een Uber-rit bestellen.

parijs-3

Het deed weer deugd om met ons tweetjes in Parijs rond te slenteren, te genieten van de fijne culinaire plekjes, geen afgelijnd plan maar gewoon van uur tot uur alles op ons laten afkomen.

Een Uber-romantisch Uber-weekend, quoi !

Advertenties

19 comments

  1. Ik heb zelf drie jaar in Parijs gewerkt en ben het daardoor een beetje beu geworden. Kom er in de nieuwe functie nog amper (enkele keren per jaar). Maar ’t is een mooie stad, absoluut. je hebt duidelijk genoten van je reis. Hotel op la Défense, dat heb ik absoluut zeker ook gebezigd indertijd (werkte toen op La Défense)

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s